• Handigheden

    16 februari 2020

    Ik hou van handen, de onuitgesproken taal van het gebaar. Ze maken contact, raken aan, strelen, communiceren, musiceren. Je kunt er veel mee zeggen. En - niet onbelangrijk - je kunt er mooie dingen mee maken. Handig!

    Boetseren is wroeten met je handen in de klei. Maar nog voordat ik begon met boetseren namen handen al een belangrijke plaats in in mijn beeldende taal. Tijdens orkestrepetities gebeurde het steeds vaker: ik had een klein schetsboekje bij me en maakte tussendoor kleine schetsjes van de musici om mij heen. Ik vond het een heerlijke manier om de wachttijd te overbruggen en toch geconcentreerd te kunnen luisteren. Als soliste wordt je vaak in de wacht gezet en zijn er een heleboel andere zaken die tijdens zo’n orkestrepetitie ook gerepeteerd moeten worden. Ik bestudeerde dan al tekenend en al luisterend de handen van de orkestleden. Daarna werkte ik mijn tekeningetjes uit in het atelier. Handen zijn complexe dingen om te boetseren. Het hielp om goed te kijken naar mijn eigen handen en ik had tevens een paar afgedankte instrumenten op de kop getikt om te kunnen vasthouden. Elk instrument heeft zo zijn eigenhandigheden. Zo’n 12 jaar geleden leidde dit alles tot de serie ‘Handen van musici’.

    Nu, in 2020, is er weer een nieuw beeldje in deze serie ontstaan. Het heet ‘Quatre mains’ en het is vorige week voltooid bij de bronsgieter. Als kind vond ik niets leuker dan om quatre mains te spelen met mijn pianoleraar. Ook op de middelbare school kroop ik vaak met een vriendinnetje achter de concertvleugel in het muzieklokaal. Voor het maken van dit beeldje heb ik heel veel filmpjes zitten bekijken van de broertjes Lucas en Arthur Jussen. Wat een feest! Twee mensen, vier handen, maar het is alsof zij spelen vanuit één gevoel, één ziel. Samengesmolten handigheden die me diep ontroeren en hebben geinspireerd.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2 keer bekeken

  • Voorbereidingen

    8 februari 2020

    Het is altijd weer een race tegen de klok om de beelden op tijd gegoten te krijgen voor de nieuwe zomerexposities. Omdat er zoveel verschillende stappen nodig zijn is het een kwestie van goed plannen en op tijd voorbereiden. Want ná het creatieve proces volgen nog vele ambachtelijke stappen die ook veel tijd vergen. Mal maken, wasmodellen afboetseren, gietkanalen aanleggen, etc. Ik knijp in mijn handjes met bronsgieterij Flassh in Balk: zij gieten volgens een strak schema en hebben gelukkig nooit lange wachttijden.

    Het is nu nog even aanpoten, maar straks zal het lente worden en gaan de bomen weer uitlopen. En dan kunnen we weer genieten van het voorjaar in de vele beeldentuinen die Nederland rijk is. Een wandeling maken, genieten van kunst, even stil staan en mijmeren in de tuin.

    Dit nieuwe beeldje heb ik afgelopen week ingeleverd en wordt momenteel gegoten. Het gaat heten: 'Onder de appelboom'. De kleine balletjes ga ik straks vergulden met bladgoud. Kan niet wachten! Kers op de taart, gouden appels in de boom. Nee. De titel wordt dus NIET 'Goudappeltje'! 😉

    Voorbereidingen tuinexpositie Beeldentuin Mariënheem
    2 april t/m 6 oktober 2020

    www.beeldentuinmarienheem.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1 keer bekeken

  • Voortschrijdend inzicht

    31 januari 2020

    Als je beeldhouwt kun je soms toveren en maken wat je fantasie je ingeeft. Totdat de wetten van de zwaartekracht gaan gelden, dan blijkt er ineens veel minder te kunnen dan je aanvankelijk voor ogen had. Zo wilde ik de afgelopen maand de zee veranderen in lucht, maar de aarde vloot mij terug. Het was alsof de boodschap luidde: pas op, behoud de zee, wij mensen kunnen niet zonder water.

    Toch leiden juist dit soort beperkingen vaak weer tot nieuwe ideeën. Creëren is keuzes maken, mogelijkheden aftasten en verder bouwen. Ineens zag ik het voor me: verbindingen maken met de contouren van vogels. Want van alle wezens op aarde zijn zij toch de grootste meesters in het overwinnen van de zwaartekracht.

    Mijn opdracht vordert gestaag. De afgelopen dagen heb ik met een engelengeduld de aardbol opengewerkt en de zeeën weggesneden. En dat was een spannend klusje. Voorzichtigheid was geboden, want de aarde mocht niet instorten. Het voelde als een ware Zen-meditatie: rust, concentratie en focus proberen te houden, niet teveel druk geven en rustig blijven doorademen. Diepe zucht van verlichting toen de laatste restvorm uitgesneden was. Gelukt! Gelukkig, niets gebroken. De vogelprofielen overbruggen nu de zeeën en verbinden de continenten met elkaar.

    Naast deze aardbol zijn er deze week tien nieuwe losse vogeltjes ontstaan. Ze willen uitvliegen en rond de aarde trekken, de lente tegemoet, maar ze zitten nog gevangen onder een dikke laag rubber. Als de malletjes klaar zijn zullen ze zich vermenigvuldigen. Hoeveel vogels heeft de aarde nodig? Ik weet het nog niet, maar ik denk een flink aantal.

    Een "wereldvrouw" gaat straks deze aardbol dragen. In vogelvlucht de wereld rond. Hoe nu verder? Eerst maar weer eens terugkoppelen naar mijn galeriehoudster en de opdrachtgever. Hoe denken zij over deze nieuwe wereld? Een nieuwe lente, een nieuw geluid.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2 keer bekeken

  • Wereldvrouw

    7 januari 2020

    Vanochtend rolde de wereld door de brievenbus. Zo plat als een dubbeltje. Afzender: een feestartikelenwinkel uit Heerde. De wereld een feest? Als ik de krantenkoppen moet geloven staat onze aarde momenteel in brand en is het vijf voor twaalf om te redden wat er te redden valt.

    Hoe maakbaar is de wereld? Om te beginnen heb ik de wereldbol maar eens opgeblazen. Want de opdracht luidt: maak een 'Wereldvrouw' in brons. En dan zul je toch moeten weten hoe de wereld eruit ziet.

    Ondertussen kreeg ik in de kerstvakantie een klein boekje van een lieve buurvrouw: 'Niemand is te klein om het verschil te maken' van Greta Thunberg. Kunnen we de wereld nog maken? Ik heb me met oud en nieuw voorgenomen nóg bewuster om te gaan met het milieu. En voel me schuldig dat ik nu alweer een stuk plastic door de brievenbus heb laten rollen.

    Hoe maakbaar is de wereld? Vandaag ben ik begonnen met het overzetten van de continenten op de eerder gemaakte bol van gietwas. En dan kan het uitsparen van de zeeën beginnen. Want er moet lucht komen in het beeld, zodat je straks door de bol heen kunt kijken. En ik denk dat de wereld wel baat heeft bij wat meer openheid en transparantie. Bovendien, een vrouwfiguur zal de aarde straks gaan dragen en we mogen haar niet al te zwaar belasten. Ik snij de Noordzee weg, daarna begin ik aan de Atlantische Oceaan. Al doende realiseer ik me dat er meer zeeën zijn dan land. Voorzichtig zijn dus, want als ik teveel zee weghaal stort de bol in.

    Hoe maakbaar is de wereld? Langzaam bouw ik verder aan dit beeld. Een mooie opdracht en een pittige uitdaging. Want er kwam een telefoontje van de galerie: of het beeld ook zou kunnen ronddraaien? Ja, natúúrlijk, ga ik uitzoeken! Welkom in de wereld van de taatslagers: gewichtstabellen, puntbelasting, kogellagers in vele maten en soorten. De maakbaarheid van een eigen universum in de stilte van het atelier.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 13 keer bekeken

  • Licht en geluid

    17 november 2019

    Vanmiddag het bos in geweest voor een nieuw kunstproject in wording. Het was er heerlijk. Het rook naar paddenstoelen en vergankelijkheid en het zonlicht op de bladeren zorgde voor een overweldigende kleurenexplosie. Maar het was gelijk ook heel nuttig, want ik heb een kleine proefopstelling gemaakt om het één en ander uit te proberen. Mijn atelier was de afgelopen week bezaaid met epoxycontainers, PU-harsen en kleine malletjes, mengbekers en poederpigmenten. De experimenten moesten nodig worden getest om inzicht te krijgen hoe ik straks verder ga met dit project.

    Het moet een ode worden aan de stille luisteraar: het aandachtig luisteren tijdens concerten, de oren op steeltjes van het publiek. Maar ook een ode aan het goed kunnen luisteren naar het verhaal van de ander. Hoor je de ander wel echt? Kun je er zijn voor elkaar? Er is zoveel haast, zoveel ruis op de lijn in ons dagelijks verkeer. Als je in de natuur loopt word je stil van binnen. Je hoort alleen het ritselen van de bladeren onder je voetstappen en een enkele vogel. Een moment van verstilling, van bezinning. En inspiratie opdoen. Ik heb een beeld voor ogen: een fluisterboom die vol hangt met stil bungelende oortjes. Spelen met het thema licht en geluid. Het innerlijk stil worden als je naar muziek luistert. Het stiller worden als de avond valt.

    En dus viel er veel te onderzoeken in het bos. Want wat doet het licht met de oortjes? Heb ik wel voldoende pigment toegevoegd? Zijn ze wel groot genoeg? Hoe lang moeten de draadjes zijn? En vooral …. hoevéél moeten het er worden? Honderd? Tweehonderd? Driehonderd? Hoe groot is straks die boom, daar in de beeldentuin in Gees?

    Ja, het gebungel beviel me wel, dat zachte wiegen tussen de herfstbladeren. Toch was ik ook wat teleurgesteld: ik vond ze wat klein tussen al die grote bomen. Nieuwe maken? Ja, het moet allemaal een maatje groter. Maar de helderheid van de epoxy is fraai, ze gaan mooi glinsteren in het zonlicht. En de grootste troef openbaart zich wanneer de avond valt. Want dan gaan ze zachtjes schijnen: ik heb aan een aantal oortjes glow-in-the-dark pigment toegevoegd. En zowaar! Het werkt! ‘s Nachts geven ze een zacht blauw schijnsel dat wel 5 à 8 uur blijft schijnen. Wow, wat gaaf!

    Al met al was het een verhelderende week en een verhelderende middag. En ik weet nu dat het kunstwerk er zal komen. Gewoon doorgaan. Een ode aan de stille luisteraar. Word maar stil van binnen als het gaat schemeren, dan komt het goed.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken

  • Jakobsladder

    29 september 2019

    Als er een ladder zou bestaan die een verbinding maakt tussen hemel en aarde, dan zou ik maar wat graag heen en weer willen klimmen. Gewoon om eens even een kijkje nemen. Zou het helpen? Zou het inzicht geven? Vanuit welk perspectief zou je dan naar de wereld kijken? En hoe keer je dan vervolgens weer terug op aarde? Zou je dingen anders doen?

    ‘Je weet, je moet het zelf bouwen, die hemel waarin je geloven zal’, zei George Herwegh, een Duits dichter uit de 19e eeuw. ‘De hemel is sowieso een uitvindsel van mensen, omdat ze er niet tegen kunnen te moeten denken dat ze stof zijn en tot stof zullen wederkeren’, zei een nuchtere Jan Wolkers ooit.

    Mijn oude oom sprak onlangs op zijn sterfbed: ‘Kijk, feitelijk heb ik twee opties: óf mijn lichtje gaat uit en het is donker. Of ik kom op een plek waarvan ik denk: hé, dit is wel aardig, hier blijf ik. Maar dat gewapper van al die engelen rond m’n hoofd, daar geloof ik niet in’.

    Jakobsladder. Vernoemd naar het natuurverschijnsel wanneer de zon door de wolken breekt en waar naar verluidt de engelen op en neer klimmen om een verbinding te maken tussen hemel en aarde. Maar ook naar het Bijbelverhaal uit Genesis waarbij Jakob in slaap valt en in een droom een ladder ziet die tot in de hemel reikt.

    Wat neem je mee als je aan het einde van je leven naar boven klimt? Welke kostbaarheden heb je verzamelt en wat blijft daar van over? Vergankelijkheid, we worstelen ermee, het leven is zo kort. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik merk dat afscheid nemen steeds vaker voor komt in mijn leven. De hele generatie boven ons is aan het omvallen. En wanneer het plotselinge verlies van een dierbare leeftijdsgenoot zich aandient besef ik des te meer dat het leven een kwetsbaar en vergankelijk gegeven is.

    'Herinneringen blijven’ zegt men dan tot troost. Lao Tse, een Chinees filosoof verwoordde het zo: ‘Alleen de liefde overwint, alleen de liefde behoudt. Wanneer de hemel een mens wil behoeden vervult hij zijn hart met liefde’. En de dichter Emanuel Geibel heeft een soortgelijke uitspraak: ‘Liefde is de gouden ladder waarop het hart naar de hemel stijgt’.

    Stof zijt gij….  

     

    Titel: Jakobsladder
    Materiaal: brons & bladgoud

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 55 keer bekeken

  • Oog en oor

    23 juni 2019

    Wekelijks teken ik naar levend model bij het Westerdok, een inloopatelier in Amsterdam waar je vrij kunt werken met eigen materiaal. Altijd goede modellen en meestal korte standen van 10 à 15 minuten. Die tekensessies zijn mijn ‘vocalises’, maar dan voor het beeldhouwen. Het helpt me bij het aftasten van nieuwe ideeën voor nieuwe beelden en het bestuderen van vorm en anatomie.

    De afgelopen periode heb ik afwisselend gewerkt met een uitwasbaar sanguine pennetje, pastelkrijt, aquarelverf, Siberisch krijt, uitwasbaar aquarelkrijt en houtskool. Vaak is het enorm ploeteren en zoeken, maar de concentratie tijdens het tekenen doet me altijd goed. Het voelt als een Zen-meditatie, je bent even volledig in het nu en na zo'n avond is m'n geest weer rustig en 'schoon'.

    Op zo'n modeltekenavond ontstaan meestal zo'n 10 tekeningen, een flink aantal kunnen direct naar de prullenbak. Maar deze mochten blijven. Verder doe ik er weinig mee, ze belanden in grote mappen en een enkeling hang ik op in mijn atelier om nog even op door te pruttelen. Het is vooral een studie in leren kijken.
    Het oog van een musicus. Want op zo'n avond hoor ik de meest wonderbaarlijke muziekjes langskomen. En als er dan ineens een bekende klassieke aria door de speakers schalt, dan is het gebeurd. Weg concentratie. Dan floept al mijn aandacht volledig naar de muziek en ben ik er helemaal uit.

    Geeft niet, het oor wil ook wat.


     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 120 keer bekeken

  • Jubileum

    9 juni 2019

    Ik vier een klein intern feestje hier. Want ik realiseerde me bij het wakker worden dat ik vandaag 40 jaar zangeres ben. 

    Precies 40 jaar geleden, op 9 juni 1979, zong ik het Pie Jesu in het Requiem van Fauré in de grote zaal van het Concertgebouw in Haarlem, tegenwoordig de Philharmonie geheten. Mijn zanglerares op het conservatorium, Erna Spoorenberg, vond dat helemaal nog niet zo'n goed idee. Te jong, te onervaren nog. Maar de dirigent van het Haarlems Jeugdorkest, Sam ten Velde, dacht daar heel anders over. Ja, een jong ding moest het zijn in dat Pie Jesu. Een puur, beetje naïef, kinderlijk en jongenssopraanachtig geluid had hij voor ogen. 

    Nou, dat heeft hij geweten! Onwennig en groen als gras ging ik naar de repetities. En tijdens het concert ging het mis. Ik maakte bij een lange noot een telfout, puur van de zenuwen. Oh help!!! Paniek! Maar met een alerte zwiep redde de dirigent zijn jeugdorkest en jeugdsopraan van de ondergang. Na één maat stond de boel weer onder elkaar. Door het oog van de naald. Tjonge, wat zal die man een hartverzakking hebben gehad. Tot mijn verbazing vertrok hij echter geen spier. Grote grijns na afloop. Niks aan de hand joh, kwam toch goed? 

    Ikzelf dacht daar heel anders over. Eenmaal in de solistenkamer kwamen de tranen. Voor mijn gevoel had ik het totáál verpest en lag mijn hele zangeressenbestaan aan diggelen.

    Plotseling werd er op de deur geklopt. Daar stoof ineens niemand minder dan Coby Riemersma mijn kamer binnen. Ik kende haar niet, maar ze bleek een bekende zangpedagoge te zijn uit de regio Haarlem. Grote struise vrouw, mantelpakje aan, grijs knoetje in de nek en een grote handtas voor haar buik. Wat, tranen? Kind! Hoeveelste concert is dit? Je EERSTE? Och meid en dan treuren om die ene noot? Reken maar dat er nog velen zullen volgen. Hoort er allemaal bij hoor, gewoon door gaan.

    En dat heb ik gelukkig gedaan. 

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 127 keer bekeken

  • Buurpraatje

    28 april 2019

    Zouden deze dametjes misschien Kaatje en Aaltje heten? Ze komen voor in een oud liedboekje uit Amsterdam en vormden een inspiratiebron bij het maken van dit nieuwe beeld. Buurpraatjes en andere dialoogliederen waren populair in de Gouden Eeuw. Met Camerata Trajectina zingen we ze regelmatig.

    Het buurvrouwenlied heeft een ronkende titel: ‘De vittende vrouwen, op de gebreken hunner mannen, tusschen Kaatje en Aaltje’. Op de Wijze van: ‘Al de mannen die men siet’, uit Het Bestorven Weduwtje. Het lied is een pendantlied van mannen die over hun vrouw klagen. Ditmaal zijn de dames aan zet. Ze hebben heel wat te bespreken: de één is vaak dronken en de ander presteert niet in bed.

    Kaatje:
    Goeden Morgen, Aaltje-Buur!
    Och! Wat blyft het Weêr nog guur.
    ’k Zie gy zyt aan ’t Koffi  zetten,
    Maar wat is ze byster duur!

    Aaltje:
    ô! ’t Zal wel haast beter gaan,
    Zit wat, Aaltje! Blyft niet staan;
    Of hebt gy uw Man te wachten?
    Dan wil ik u niet ontraên.

    Kaatje:
    Neen, ik wacht myn Man thans niet.
    Och , myn Man! Ja, myn Verdriet.
    Aaltje! Zou ik je alles zeggen
    Wat my wel van hem geschiedt?

    Aaltje:
    ’k Weet het; hij verteert wel wat
    In het klaar Jenevernat.
    Maar de myne doet niet minder,
    Als hij speelt: ‘Myn Lief! Myn Schat!

    Kaatje:
    Wel gelukkig zyt gy dan.
    Och! Was ’t ook zo met myn Jan.
    Maar wanneer die is beschonken,
    Is ’t een Duivel en geen Man.
    Alle dagen is hy dronken
    En hy zwetst by glas en kan.

    Aaltje:
    Neen, myn Flip is altyd goed;
    Maar. ’t is niet wat het wezen moet.
    Kon ik hem maar doen beseffen,
    Dat die dorre drooge Bloed
    Beter moest mijn wenschen treffen;
    Dan viel ’t bitter daardoor zoet!

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 138 keer bekeken

  • Amulet

    8 april 2019

    Haar zwangerschap was onvoldragen geweest en hoewel het al lang geleden gebeurd was, was het verdriet direct voelbaar bij de eerste ontmoeting. "Wil je een amulet voor me maken?" Ik zei natuurlijk direct ja. Maar innerlijk twijfelde ik. Kan ik dat wel? Zoiets kleins voor zoiets groots?

    Lang bleef deze opdracht knagen, ik vertoonde duidelijk uitstelgedrag en moest echt moed verzamelen. Op een dag stuitte ik op de amuletten uit de Egyptische beschaving. Ze lagen uitgestald in het Oudheidkundig Museum in Leiden. Kleine verfijnde voorwerpen, boordevol symbolieken, de één nog mooier dan de ander. Ze werden vaak tussen het windsel van de mummies gestoken. Op het museumbordje las ik:
    "Amuletten dienden als bescherming, als vruchtbaarheidssymbool of als teken van godenverering. Andere amuletten hadden een gelukbrengende of geneeskrachtige werking. Ze werden door doden en levenden gedragen. Alle soorten ontleenden hun kracht aan hun materiaal of hun vorm”.

    Waarom aarzelde ik nog? Aan de slag!
    Het werd een enorm pietepeuterig gepriegel, maar uiteindelijk is het beeldje er gekomen. En eerlijk gezegd vind ik de foto's van de onvoltooide amulet nog het mooist. Net gegoten en uit zijn beschermende cocon gehaald, de gietkanalen er nog aan, onvolkomen, onafgewerkt, puur. De geboorte van een beeld.

    Ik heb de amulet "Wiegeliedje" genoemd.
    En nu maar hopen dat er vele kleine zachte lieve liedjes in het oortje zullen worden gezongen.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 150 keer bekeken

  • Meer blogs >>